«حافظ» برای اولین بار این شعررا سرود که: 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

 

«صائب تبریزی» در جواب حافظ اینگونه گفت: 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را

هر آن کس چیز می بخشد ز ملك خویش می بخشد

نه چون حافظ که می‌بخشد سمرقند و بخارا را

 

«شهریار» هم حسن ختامی بر این شعر صائب ‌سرود: 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم تما م روح و اجزا را

هر آن کس چیز می‌بخشد، مثال مرد می بخشد

نه چون صائب که می‌بخشد سر ودست و تن و پا را

سر و دست و تن و پا را ، به خاک گور می بخشند

نه بر آن ترک شیرازی که شور انداخت دلها را

---

و این هم جسارتی از بنده:


گر آن مه روی افغانی بدست آرد دل ما را
به لبخندش همی بخشم زمین و آسمان ها را

نبخشم سرو دست و تن و پا و روح و اجزا را
نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا را