اگر با گريه دريايي بسازم،‌

اگر با خنده رويايي بسازم

 اگر خنده شود در من فراموش،

‌اگر گريه شود با من هم آغوش

تو را هرگز نخواهم كرد فراموش

یا امر کن که یک دل دیگر بیاورم

خیلی خلاصه عرض کنم، "دوست دارمت"

دیگر نشد عبارت بهتر بیاورم

گفتمش دل مال توٍ تنها بخند

خنده کرد و دل ز دستانم ربود

تا بخود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای پایش روی دل جا مانده بود

با قلم مي‌گويم:

       - اي همزاد، اي همراه،   

                      اي هم سرنوشت

هر دومان حيران بازي‌هاي دوران‌هاي زشت.

شعرهايم را نوشتي

              دست‌خوش؛

عشق، هر جا رو كند آنجا خوش است..

گر به دريا افكند دريا خوش است.

گر بسوزاند در آتش، دلكش است.

اي خوشا آن دل، كه در اين آتش است.

تا ببيني عشق را آيينه‌وار

آتشي از جان خاموشت برآر!

هر چه مي‌خواهي، به دنيا در نگر

دشمني از خود نداري سخت‌تر!

 عشق پيروزت كند بر خويشتن

عشق آتش مي‌زند در ما و من.

عشق را درياب و خود را واگذار

تا بيابي جان نو، خورشيدوار.

 عشق هستي‌زا و روح‌افزا بود

هر چه فرمان مي‌دهد زيبا بود