«حافظ» برای اولین بار این شعررا سرود که: 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

 

«صائب تبریزی» در جواب حافظ اینگونه گفت: 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را

هر آن کس چیز می بخشد ز ملك خویش می بخشد

نه چون حافظ که می‌بخشد سمرقند و بخارا را

 

«شهریار» هم حسن ختامی بر این شعر صائب ‌سرود: 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم تما م روح و اجزا را

هر آن کس چیز می‌بخشد، مثال مرد می بخشد

نه چون صائب که می‌بخشد سر ودست و تن و پا را

سر و دست و تن و پا را ، به خاک گور می بخشند

نه بر آن ترک شیرازی که شور انداخت دلها را

---

و این هم جسارتی از بنده:


گر آن مه روی افغانی بدست آرد دل ما را
به لبخندش همی بخشم زمین و آسمان ها را

نبخشم سرو دست و تن و پا و روح و اجزا را
نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا را

اگر با گريه دريايي بسازم،‌

اگر با خنده رويايي بسازم

 اگر خنده شود در من فراموش،

‌اگر گريه شود با من هم آغوش

تو را هرگز نخواهم كرد فراموش

این دل اگر کم است بگو سر بیاورم

یا امر کن که یک دل دیگر بیاورم

خیلی خلاصه عرض کنم، "دوست دارمت"

دیگر نشد عبارت بهتر بیاورم

گفتمش دل میخری؟! پرسید چند؟

گفتمش دل مال توٍ تنها بخند

خنده کرد و دل ز دستانم ربود

تا بخود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای پایش روی دل جا مانده بود

با قلم مي‌گويم:

       - اي همزاد، اي همراه،   

                      اي هم سرنوشت

هر دومان حيران بازي‌هاي دوران‌هاي زشت.

شعرهايم را نوشتي

              دست‌خوش؛

اشك‌هايم را كجا خواهي نوشت؟

عشق، هر جا رو كند آنجا خوش است..

گر به دريا افكند دريا خوش است.

گر بسوزاند در آتش، دلكش است.

اي خوشا آن دل، كه در اين آتش است.

تا ببيني عشق را آيينه‌وار

آتشي از جان خاموشت برآر!

هر چه مي‌خواهي، به دنيا در نگر

دشمني از خود نداري سخت‌تر!

 عشق پيروزت كند بر خويشتن

عشق آتش مي‌زند در ما و من.

عشق را درياب و خود را واگذار

تا بيابي جان نو، خورشيدوار.

 عشق هستي‌زا و روح‌افزا بود

هر چه فرمان مي‌دهد زيبا بود